پروتئین‌های مهارکننده‌ی سرتونین

لکه‌های سبز رنگی که اینجا، روی نورون‌های کشت داده شده در محیط آزمایشگاه، می‌بینید؛ در نورون‌های درون مغز شما نیز حضور دارند. این مولکول‌ها درون مغز، تاثیر قابل توجهی بر خلق و رفتار ما خواهند داشت. یک مولکول چطور می‌تواند خلق ما را تحت تاثیر قرار دهد؟! مولکول‌هایی که در این عکس نمایش داده شده است؛ مانند یک خدمتکار عمل می‌کنند. پس از اینکه یک نورون از طریق سیناپس شیمیایی، پیامی به نورون دیگر منتقل کند؛ این مولکول‌ها فضای سیناپسی (فضای ارتباطی میان دو نورون) را تمیز می‌کنند. البته، تمیز کردن فضای ارتباطی دو نورون، یک کار کاملا اختصاصی است. مثلا مولکول‌هایی که در این تصویر نشان داده‌ایم؛ پروتئین‌هایی هستند که فقط می‌توانند سروتونین را به خود جذب کنند.

سروتونین روی فعالیت‌های متنوع مغز از جمله عادت‌های غذایی و الگوی خواب اثر می‌گذارد. یکی از مهم‌ترین حوزه‌های اثر سروتونین، هیجان‌های ما است. از این ویژگی سروتونین می‌توان در طراحی داروهای روانپزشکی استفاده کرد. دوباره به تصویر دقت کنید. همانطور که گفتیم پروتئین‌هایی که در تصویر سبزرنگ شده‌اند؛ با جذب سروتونین، فضای سیناپسی را تمیز می‌کنند. یک گروه از داروهای ضدافسردگی، با مهار این پروتئین‌ها، باعث می‌شوند سروتونین اضافی در فضای سیناپسی باقی بمانند. پژوهشگران معتقدند سروتونین باقی مانده، واکنش‌های ثانویه‌ای را کلید می‌زند که در خوشحال کردن ما نقش دارند.

این راهکار درمانی به نظر معقول می‌رسد اما نباید در نتیجه‌گیری عجله کنیم! مهار فعالیت این پروتئین‌ها همواره از ما انسان‌های شادتری نمی‌سازد! مقدار این پروتئین در افراد مبتلا به اختلال وسواس فکری اجباری نصف مقدار آن در سایر افراد است. از این نظر مغز این مبتلایان به وسواس فکری اجباری به مغز گروه دیگری از افراد شباهت دارد. افرادی که با نوع دیگری از وسواس دست و پنجه نرم می‌کنند: احتمالا درست حدس زده‌اید. کسانی که در مراحل اولیه تجربه عشق رمانتیک هستند.